Michiel in Zweden

Guppies eet je niet.

Het duurde dit keer wat langer, förlåt mig.
Maar hier is hij dan toch, mijn nieuwe blog!

Deel 1: Vättern

We beginnen bij het weekend 2 weken terug. In november 2008 was mijn 'gastopa' (de vader van mijn gastvader) 70 geworden, als cadeautje kreeg hij een luxe weekend met kinderen en kleinkinderen in Askersund aan het Vättern (wat is dat? klik! ). Gezien het nogal lastig was een weekend te plannen is het enkele keren uitgesteld. Zo lang dat ik er mooi van kon profiteren!

Zaterdagochtend (ochtend... argh) vertrokken we. Gelukkig biedt de Volvo genoeg slaapcomfort en was het dus nog wel uit te houden. Na ruim een uur rijden kwamen we in Örebro waar we heel origineel bij de IKEA gegeten hebben. Waar ik me dus wel even zwaar opgelicht over voelde is het feit dat ze gekookte aardappelen bij het köttbullarmenu serveren, na mijn irritatie in het Zweeds geuit te hebben kreeg ik gelukkig alsnog mijn welverdiende bordje patat/friet (mensen uit verschillende delen van Nederland lezen dit, vandaar).

Vervolgens de reis voortgezet naar Askersund, waar de rest van de familie al gearriveerd was (lees: gasttante, gastneefje, gasttantevangastvader (weet ik veel hoe je dat noemt), gastopa en gaststiefoma). Eenmaal aangekomen werd de originaliteit voortgezet met fika, echter in een of andere luxe gelegenheid waar ik dus goed gebruik van gemaakt heb. Hierna even onze zooi gedumpt in de slaapgelegenheid (lees: veel te luxe hotelkamers waar ik eerst niets aan durfde raken omdat het er zo netjes uitzag) en toen mijn ontmaagding der puur Zweeds natuurschoon (maak je geen zorgen Mireille, ik bedoelde natuurlijk het Vättern). Dat zag er dus zo uit:

En Anton dacht even een stalen ring uit beton te trekken:

Na het wandelingetje teruggegaan naar de kamers en deze slaapklaar (lees: teringzooi van) gemaakt, ik kon het niet nalaten hier nog even een sexy pose aan te nemen.

En toen kwam het voor mij gewoonlijk favoriete onderdeel, het eten! Een of ander ontzettend luxe sterrenrestaurant met een 6-gangen diner. Er zijn 3 dingen die ik echt niet lekker vind en dat zijn van kwaad naar erger paddestoelen, schaaldieren en kaas. Hoe krijgen ze het in godsnaam voor elkaar alle 3 die dingen erin te verwerken. Ik vond 3-gangen diner in zo'n restaurant wel erg weinig dus heb toch een poging gedaan, wat was dat stom van me zeg. Vervolgens kwam er dan eindelijk een gang die me wel beviel, vis. Komt er een kerel in driedelig aan met een bord waar je een walvis op kwijt kan, ligt er precies in het midden een of ander visje ter grote van een guppie! Of het lekker was? Geen flauw idee, hoe moet ik dat in godsnaam proeven? Al met al geen positieve ervaring dus, ga de volgende keer weer mooi naar de wok, onbeperkt vreten en 10x goedkoper.

Na het diner nog wezen poolen met 2 andere bezoekers daar, moeder en dochter. De 'dochter' bleek in 1991 toevallig ook op uitwisseling met YFU geweest te zijn, zij was in Australië. Na enkele alcoholvrije weken had ik toch wel weer eens zin in een biertje en dacht dat dat 3 dagen voor mijn 18de verjaardag toch wel mogelijk moest zijn. Ik denk dat ik wel genoeg zeg als ik vertel dat iedereen daar vervolgens de betekenis van het woord 'mierenneuker' geleerd heeft. Tegen 2 uur 's nachts weer een keer terug naar de kamer gegaan en m'n bed opgezocht, die ik nog met Anton moest delen ook. Op dat moment had ik nóg erger Mireillewee dan ik al had.

De volgende dag werd ik helaas weer 's ochtends (arghh..) mijn bed uitgeschopt en reden we met de auto naar het meertje "Fagertärn" waar ook een Nederlandstalig bord stond met uitleg over een of andere zeldzame rode lelie (gaap) die daar zou moeten groeien maar ik alsnog niet heb kunnen vinden. Wel heb ik daar een paar ontzettend natuurgeile foto's kunnen maken, zie hier Fagertärn Unleashed-xXx:













Starring Michiel "geile beer" Berkhout:

Deel 2: Mijn 18de verjaardag
Jaja, 1 september jl. was het dan zover: Michiel werd volwassen van de een op de andere dag! Klink al bijna overtuigend, eller hur?

Omdat iedereen in huis uiteraard moest werken of naar school moest werd ik verdomme al om 7:00 in het Zweeds m'n bed uit geblèrd: "Ja mo han leva". NEE NIKS TE LEVA, IK BEN HARTSTIKKE DOOD, LAAT ME MET RUST!!! Gezien mijn oog echter een hallon(frambozen)smoothie en een paar pakjes gezien had wist ik dat gelukkig nog net binnen te houden. En toen mocht ik ze uitpakken! =D

Dit is wat ik allemaal gekregen heb (op de dag zelf althans, had ook al een aantal dingen gekregen op mijn pre-verjaardags en afscheidsfeestje, nogmaals bedankt daarvoor):
-Het album 'Samma Himmel van Molly Sandén (van gastgezin)
-Een supergrote Zweedse vlag badhandoek (van gastgezin)
-Een boekje met typisch Zweedse gebruiken/uitspraken 'Du vet att du är svensk' (van gastgezin)
-Een t-shirt met "Animals taste good" (van mijn lieftallige VEGETARISCHE zus Sanne, voor iedereen die gaat zeggen dat ze niet vegetarisch is omdat ze van vlees is, fout: Ze eet al zo lang geen vlees dat ze inmiddels zelf een groente is), deze staat echter niet op de foto omdat hij momenteel in de was zit, gebruik hem zéér intensief.
-Een stylish t-shirt (van mijn al zes jaar lang Unreal Tournament mattie Elisabeth, zit tevens bij me op school), zit ook in de was, sorry die gaat hier echt joods traag, moet zowat een week op m'n kleding wachten.
-Een bioscoopbon (van mijn buurtmatties Daniel, Simon en Jonathan)
-Enkele sponsors van mijn bankrekening (dank jullie wel, is nodig want bier kost hier een vermogen).
-Een financiële bijdrage van mijn ouders aan het apparaat waar ik deze blog nu op typ.
-Felicitatiekaartjes =D

-En last but not least, (nog) een heel lief cadeautje van mijn allerliefste vriendinnetje:

's Middags is er nogmaals voor me gezongen in de klas, wat wel even wennen was is dat ik moest blijven zitten en verder iedereen ging staan in plaats van andersom.  's Middags na school gezellig met mijn gastgezin en Elisabeth taart gegeten en daarna pizza als avondeten, fan yeah.

Deel 3: Schoolse martelpraktijken.

Dat was de ergste dag in mijn schoolcarrière. Het begon allemaal om 8.00 's ochtends met psychologie, lag nog half te slapen en stierf van de honger. Was om 9:20 klaar en had een half uurtje vrij, ben dus maar even bij Subway gaan ontbijten (ze hebben hier 15cm broodjes voor 19kr... omgerekend €1,90 =D).  Eenmaal terug op school moest ik naar 'scènen', de theaterzaal van de school (en die is nog best groot...) waar het meest verschrikkelijke moment van het jaar plaats ging vinden: De schoolfoto's!
Ik sta altijd slecht op foto's, maar deze is dus nog slechter gelukt! Ik zal die zooi volgende maand wel ergens ontvangen dan laat ik het jullie wel zien mits het eventuele latere sollicitaties niet negatief zal beïnvloeden. En toen de andere kwelling; de klassenfoto. Aan de andere kant heb ik me wel helemaal scheel gelachen om de meisjes bij mij op school. Het gemiddelde make-up gebruik voor de gemiddelde schooldag is al 2 liter per meisje, nu werd dit nog eventjes verdrievoudigd. Ze liepen er echt bij als clowns en leken zelf niet door te hebben dat de rättskunskapdocent van in de 60 nu zelfs aantrekkelijker was. Erbij lopen is trouwens het verkeerde woord, door die schoenen van 10cm hoog was het meer balanceren, waarom ze dat aanhadden is me ook echt een raadsel gezien dat deel überhaupt niet zichtbaar was op een van de foto's...

Na dit allemaal doorstaan te hebben moesten we 's middags naar het bos voor: Skoljoggen (je raadt het al, nutteloos door het bos rennen). De bedoeling was dat we een uur door het bos zouden rennen, een route van circa 10km. De meeste meisjes hadden blijkbaar wel andere schoenen meegenomen, maar ze liepen nog in hun korte rokjes en zowat tot de navel uitgesneden shirtjes, om dan nog maar niet te beginnen over het zweet (Zweetse meisjes =D) dat geen kant op kon door de dikke laag plamuur. Het zal jullie niet verbazen dat niemand echt zin had om te gaan rennen, laat staan 10km. Na 5 minuutjes lopen vonden we al een afsnijroute en na 10 minuten waren we al terug. Het was natuurlijk niet heel geloofwaardig maar de docenten hadden er blijkbaar ook geen zin in om daar te staan want we mochten zo weer weg. Al met al heb ik de dag dus toch nog overleefd.

Deel 4: Stockholm en Dalarna
Gisteren (zaterdag 12 september) ben ik naar Stockholm geweest met mijn gastouders en gastbroertje. Eerst hebben we mijn gastoma (moeder van mijn gastmoeder) opgehaald en deze samen met Anton bij mijn gasttante (zus van mijn gastmoeder) achtergelaten. Later die dag zijn zij vanaf het vliegveld in Nyköping (Skavsta) naar Frankrijk gevlogen, liever zij dan ik! Mijn gastmoeder vliegt ze maandag 14 september achterna vanaf Arlanda maar eerst moest ze zaterdag nog 'eventjes' samen met mijn gastvader de halve marathon (21km dus) van Stockholm gaan lopen. We waren al vroeg in de stad en gingen eerst even wat eten in het voormalig parlementsgebouw. Vervolgens de startnummers opgehaald en gingen zij even naar mijn gastopa (vader van gastmoeder) om zich om te kleden terwijl ik in het Stockholmse centrum bleef waar:

Ze hun tijd ver vooruit zijn op het gebied van vrouwelijk genot:

Ze mij enthousiast maken met een Nederlandse vlag maar alleen smerige kaas en poffertjes hebben:

Voetgangers niet voor het rode licht maar alleen voor een rode bus stoppen:

De bloemen er een stuk minder goed bijstaan dan in Nederland:

Ieder meisje zich vermaakt gezien het aantal H&M's:

Vervolgens ging ik met mijn gasttante (zus van gastvader) en gasttantevangastvader 'Gamla Stan' (het oude centrum) in om nog eens honderd keer fika te houden.

En een kerk te bekijken waar het Zweedse koninklijk huis o.a. de bruiloften houdt.

Waar ze ook een orgel hebben (gaap).

Toen zijn we een stukje verder gewandeld waar we de route van de halve marathon kruisten.

Een een stukje verderop zagen we een enorm cruiseschip met Gröna Lund op de achtergrond.

's Avonds heb ik samen met mijn gastouders en gastopa (vader van gastmoeder) bij de pizzaria gegeten en vervolgens zijn we teruggegaan naar Västerås.

Dat was hem weer voor deze keer maar probeer volgende week weer even tijd te vinden om jullie helemaal up-to-date te houden met o.a. een dagtrip naar Dalarna, een rondleiding in de buurt en meer!

Michielberkhout.nl, bäst blog just nu!

Hejdå!

Jag förstår inte...

Er is weer een week voorbij dus hier is mijn volgende verhaaltje!

Om even bij het begin van de week te beginnen, begin ik bij donderdag 20 augustus (dat klinkt voor jullie net zo logisch als wanneer ik ze hier uit probeer te leggen dat wij een Nederland geen Duits maar Nederlands spreken). De eerste training bij VBmF! Oftewel Västerås Badmintonförening, ik denk dat iedereen dat wel kan vertalen. Ik train hier voortaan twee keer per week, op maandag van 20:00 tot 21:00 en donderdag van 18:00 tot 20:00. Het is een hele gezellige groep en ik moet zeggen dat het niveau me niet tegenvalt! Heb inmiddels ook mijn eerste 'Zweedse' enkel gespeeld en kon deze nog net winnen, waarschijnlijk omdat ik hem de hele tijd afleidde door net te doen of ik de telling niet verstond.

Afgelopen vrijdag was ik met mijn gastouders uitgenodigd voor een introductie op school, het Rudbeckianska Gymnasiet (de oudste middelbare school van Zweden, dat klonk dus al vreselijk) in hier in Västerås. Eenmaal bij de school aangekomen stonden de rector, de mentor en nog een docent al op ons te wachten. Ik kreeg te horen dat ik bij een meisje in de klas kwam die vanuit Nederland naar Zweden geëmigreerd is met haar ouders, ik gelijk balen want het is heerlijk om alles tegen iedereen te kunnen zeggen zonder dat ze het verstaan (bij mij daarintegen weten ze het nooit zeker of ik het versta in het Zweeds dus dat komt mooi uit). Ze hebben me vervolgens van alles over de school uitgelegd en toen kwam het, het lesrooster... Natuurkunde, scheikunde, wiskunde (de moeilijke variant), biologie en ik begon al te hyperventileren. In Nederland zou ik al in het klaslokaal zitten of er Zuidpools tegen me gepraat werd, laat staan in Zweden! Toen heb ik dus op mijn gebruikelijke subtiele manier zoals iedereen die van me gewend is laten blijken dat dat niet echt 'mijn ding' is. Gelukkig begreep meneer Morgan (en het is een man?) de rector dit en ging gelijk aan het werk. Wat mij erg verbaasde was het feit dat er op een school als het Rudbeckianska met 1500 leerlingen alleen maar exacte programma's/profielen zijn en ik begrijp dus ook echt niet hoe ze daar zoveel leerlingen hebben gekregen (alhoewel, ik denk gelokt met gratis Dreamhack tickets gezien de gemiddelde leerling daar). Er werd gebeld naar een andere school, het Carlforsska Gymnasiet, tevens in Västerås. Ik gelijk blij want dan hoefde ik die ontzettende afstand van 3 minuten naar het Rudbeckianska niet te fietsen en kon ik het met 2 af. Ze waren echter telefonisch onbereikbaar en dus hebben we samen met Morgan deze wereldreis maar afgelegd.

Eenmaal op het Carlforsska Gymnasiet aangekomen werd ik letterlijk binnen 1 minuut van school naar school verplaatst. Hier hoe het ongeveer ging, althans, waar het op neerkwam:
Morgan (Rudbeckianska): Ik heb hier een of andere uitwisselingsleerling uit Nederland maar heb geen idee wat ik ermee moet, kan ik hem hier kwijt?
Anders (Carlforsska): Oké
Morgan (Rudbeckianska): Hier is zijn dossier van de uitwisselingsorganisatie.
Anders (Carlforsska): Oké

Afgelopen maandag ben ik voor het eerst naar school geweest, dus naar het Carlforsska Gymnasiet. Ik zit hier nu in het derde jaar, het examenjaar (ik denk ongeveer vergelijkbaar met 6 VWO gezien de leeftijd van de leerlingen en de mogelijkheid om hierna naar de universiteit te gaan). De school is vrij groot en heeft zo'n 1400 leerlingen. Om het een beetje overzichtelijk te maken hebben ze het opgedeeld in een A-kant voor de economische en andere nuttige programma's, en een E(mo)-kant voor de artistieke programma's ('kunst', muziek, drama-tisch...).

Om me vast aan het vroege opstaan te laten wennen moest ik de eerste dag om 11:00 op school zijn waar we een 'welkomstles' kregen, voor mij was dit ook echt zo gezien ik alleen 'välkomna ' verstond en de rest van het half uur klonk als de beddenafdeling van IKEA. Mijn klas is echter heel aardig en bestaat voor het grootste deel uit blonde meisjes, die had ik hier tenslotte nog niet eerder gezien.
Om het me nog moeilijker te maken moest ik de tweede dag al om 13.00 op school zijn en kreeg toen mijn eerste les: Företagsekonomi, ik dacht gelijk aan vooreendagseconomie maar helaas... het was bedrijfseconomie. En daar begon de ellende dan: Zweeds. Ik heb daar 1 uur en 20 minuten zitten luisteren en heb er het volgende geleerd:
-Stop je telefoon niet uitgeschakeld in je tas maar leg hem gewoon met de beltoon op de hardste stand midden op je tafel, als je toevallig gebeld wordt terwijl je een vraag van de leraar beantwoordt zeg je hem gewoon dat hij even zijn mond moet houden en neem je de telefoon aan.
-Heb je honger? Loop zonder iets te zeggen het klaslokaal uit een vreet je vol in het uitgebreide, gratis schoolrestaurant. Vergeet niet te zeggen dat je heerlijk gepist hebt als je terug het lokaal in komt.
-Trek je niks aan van het feit dat je in een klaslokaal zit, ook hier kun je naar je iPod luisteren, deze is immers veel interessanter dan wat de docent te vertellen heeft.
Vandaag (donderdag 28 augustus) heb ik mijn eerste les gehad die ik ook echt begreep, engelska C(ambridge). We hadden eigenlijk 1:30 uur les, we mochten echter al gaan nadat we onszelf voorgesteld hadden (in het Engels, thank god...). Gezien ik verteld had dat ik een uitwisselingsstudent ben kwam er na de les gelijk een jongen naar me toe die zich voorstelde. Hij heet Dennis, is 19 jaar oud en afgelopen jaar op uitwisseling naar de VS geweest. De rest van de middag ben ik met hem de stad in geweest en hij heeft me daar een aantal voor iemand van onze leeftijd interessante plekken laten zien, denk hierbij aan een echt, maar dan ook ècht geniale smoothiebar, een park zónder hippies en een, voor Zweedse principes, goedkope kapper.

Nieuw en exclusief op michielberkhout.nl: Rondleidingen!
Af en toe zal ik jullie d.m.v. de lens van mijn camera mee laten kijken op een aantal locaties. Denk hierbij aan bijvoorbeeld de school, de buurt (incl. de buitenkant van het huis) en het centrum van Västerås.

Deel 1: Het huis!

Dit is de woonkamer, er staan een stel gitaren maar verder is er geen zak te beleven.

Dit is de zitkamer, waar ik dus nooit kom omdat hier al helemáál niks te beleven is. Ik denk dat we hier met speciale gelegenheden zullen eten, normaalgesproken doen we dit echter in de keuken.

Hier zie je de keuken, een van mijn favoriete locaties gezien zowel de koelkast als de voorraadkast hier gehuisvest zijn.

En vanaf de andere kant.

Een andere voor mij zeer geliefde locatie, de 'TV-kamer', inclusief Xbox 360 en het spel Rockband.

De computer-/logeerkamer. Ik kom hier nooit gezien ik mijn laptop gebruik.

Jaja, bereid je maar voor want hier komt de belangrijkste ruimte van allemaal: Mijn kamer!

Vanuit de hal.

Mijn kast en bureau.

Mijn, hoe kan het ook anders, IKEA-bed.
De koffer staat er nog, inmiddels wel leeg.

En tot slot mijn in dit geval regenachtige (helaas doet het dat hier soms ook) uitzicht.

Dit was hem weer voor deze week, volgende week weer een update en wellicht weer een rondleiding.
Bedankt voor het lezen!

Kusje!

Bestemming bereikt, u kunt nu uw gordels losmaken.

Jaja hier is hij dan, mijn eerste saaie verhaal van mijn minder saaie leven hier.

Lang, lang geleden (lees: 12 augustus 2009) op een van de vele regenachtige dagen in Nederland vertrok de familie Berkhout/Oorthuijsen/Meijer naar Schiphol om zichzelf een jaar lang van hun grootste kwelgeest te verlossen: Michiel. Oké... genoeg sprookjesschrift, op naar het kookboek. Men neme een Toyota Corola, een gezin en een toeristische route naar Schiphol die 10x langer duurt dan wanneer je de snelweg neemt waar op dat tijdstip toch geen file staat.

Eenmaal aangekomen op Schiphol werden we (lees: Wouter, Wietse, Marck en ik) al snel bruut van onze families verwijderd. Toen kwam het zwaarste deel (jaja, jullie denken nu allemaal dat ik het afscheid bedoel), de douane. Een of andere vieze man van een jaar of 30 van Turkse of Marokkaanse afkomst die me gaat fouilleren... Ten eerste vind ik het niet fijn als mannen aan me zitten, en ten tweede is het wel erg ironisch dat iemand van die afkomst mij op wapens en/of bommen controleert op een vliegveld. Na dit allemaal overleefd te hebben en na een uurtje rondhuppelen in het taxfree-gedeelte waar alles nog 10x duurder is dan in een normale winkel konden we dan eindelijk het vliegtuig in.

Eenmaal in het vliegtuig begon de ellende al. Om een of andere reden heeft YFU voor de vliegmaatschappij "Scandinavian Airlines" gekozen, héél vreemd als je naar Zweden gaat. Het probleem was alleen dat je indien je niet van Scandinavische afkomst ook geen zak begrijpt van de instructies die ze daar geven voor wanneer er iets zou gebeuren. Scandinaven kunnen dan nog zo goed in Engels zijn, als ze het niet gebruiken heeft dat nog geen zin. Oftewel als je neerstort: Zoek het maar uit.

En het grote moment was aangebroken, ik ging het oh zo fijne Nederland waar het altijd kutweer is en wildplassen verboden is verlaten. Toch weer jammer dat seks met dieren in Zweden wèl verboden is (jaja, zo goed zit onze Nederlandse wet in elkaar, PvdA en SP bedankt!). Volgens mij deed de piloot trouwens niet aan het nieuwe rijden, hij schakelde niet bepaald snel door bij het opstijgen.

Toen we in de lucht waren was er al snel geen zak meer aan, of ik nu naar links uit het raampje keek (wolken) of rechts naar de stewardessen, het uitzicht was kut.

Vandaar dat we besloten de kaskraker "Eva och Adam: Fyra födelsedagen och ett fiasko." te kijken.

Wat is dat een leuke film zeg!

En al voordat de film voorbij flitsten de eerste bossen en meertjes al voorbij. Hierbij een korte onderbreking voor een belangrijk nieuwsbericht: Mensen, ga gerust door met duizenden potloodjes jatten bij de IKEA, er staan hier bomen zat.

Ik had nog geen bordje "Stockholm" of "Arlanda" zien staan of we gingen al landen, wat staat dat slecht aangegeven zeg!

De landing voelde weliswaar aan als Lotte die over een drempel heenscheurt, maar ik heb het overleefd. En daar waren we dan: "In Zweden!" (Wat me erg doet denken aan dat stemmetje van "Nu we er toch zijn: op vakantie.")

Op het vliegveld stond er al een meisje in een YFU-shirt op ons te wachten. In plaats van dat ze Zweden even goed afspiegelen zetten ze er een brunette met dreadlocks neer, wat een domper zeg! Die hebben we later dus maar te plompen gedonderd.

Wij waren blijkbaar de laatste die aankwamen want er stond al een leger rijstetende gadgetfreaks klaar. Ze waren schuw maar ik heb er toch een paar vast kunnen leggen!

In de bus begon Wouter vast met het maken van een goede, Nederlandse indruk die wij later nog wat verder uitgebouwd hebben.

Na een aantal keren overstappen van bus naar metro naar bus in tegenstelling tot de jetlaggende Aziaten die niet tegen een beetje slaapgebrek kunnen en dus met de bestelbus meegingen kwamen we dan aan in concentratiekamp "Kersögården". Sinds lunch niets meer gegeten en wat kregen we daar: Een beetje water en droog brood, om half 11 's avonds! Dus ja, mijn benaming was terecht.

Om deze nog maar even verder te onderbouwen. De volgende dag mochten we fijn om 7.30 opstaan. Waarom? Geen idee want we voerden nog geen zak uit. Ik ben dus koppig als ik ben een half uur later opgestaan en heb het ontbijt (waar ik sowieso allergisch voor ben) overgeslagen. Vervolgens moest ik een soort proefwerk Zweeds maken. Aan de hand hiervan werden we in lesgroepen ingedeeld, groep 1 (de moeilijkste) t/m groep 6 (voor de Japanners die überhaupt nog nooit een Europese letter gezien leken te hebben). Ik zat in de tweede groep. Wat we vervolgens in deze groepen geleerd hebben? Vrijwel niets dus. Waarom zou je immers Zweeds gaan leren als je in Zweden ook dit kunt doen:

En kijk eens hoe blij ik was!

Om wie ik tijdens het kamp enorm heb moeten lachen (samen met Wouter) was: NINTENDOOOOOOOOOOOOOHHHHHHHHHH!
Zijn naam was te moeilijk om uit te spreken dus noemden we hem vanaf dag 1 zo gezien ons Japans niet veel verder reikt dan dat. Nadeel was wel dat die gast iets teveel opzoek was naar lichamelijk contact, op een gegeven moment zo erg dat het gewoon eng werd. Hierbij wilde ik graag mijn steun betuigen aan Wouter die het meest gestalkt werd. Om maar even een voorbeeld van hem te geven:

Zaterdagochtend werden we nog erger gemarteld, we moesten om 6.30 opstaan en vervolgens onze barak schoonmaken! Helaas waren er geen uitwisselingsstudenten uit Polen en moesten we het nog zelf doen ook...

Na deze marteling ondergaan te hebben vertrokken we dan, op naar centraal station Stockholm! Gezien mijn trein pas om 11.07 ging en we op dusdanig achterlijke tijd op moesten staan waren we dus te vroeg op het station. Hèt moment om even het centrum van Stockholm in te duiken, hierbij de foto's:

We gingen expres ruim om tijd terug naar het station, het mocht immers niet gebeuren dat we de trein zouden missen. Toen begon het gedonder. Een blonde bebrilde emo in skinnyjeans (wat vreemd dat die op uitwisseling naar Frankrijk is geweest) van YFU moest ons naar de juiste trein begeleiden... Dat kan niet goed gaan natuurlijk, en dat ging het dus ook niet. We hebben 2 rondjes rond het station gelopen 'op weg naar het spoor' en kwamen toen weer vrolijk op hetzelfde punt uit van waar we vertrokken. Toen zijn Marcel (een Duitse jongen) en ik zelf maar even op de bordjes gaan kijken en vonden we het gelijk, het had ook niet veel langer moeten duren of anders hadden ruim 10 mensen hun trein gemist. Na een sprintje kwamen we dus nog net op tijd voor onze trein en kon de reis naar de gastgezinnen beginnen. Ik moet zeggen... Zweedse treinen zijn luxe. Ze zitten een stuk comfortabeler dan de meeste Nederlandse en wat al helemaal geniaal is is dat je zelfs in de tweede klas standaard (werkende) stopcontacten bij je stoel hebt. Nadeel is dan weer dat internet optioneel is en dat YFU dat er uiteraard weer niet bij had gekocht. Ander nadeel is dat je hier in de trein vaste plaatsen hebt, ik snapte hier natuurlijk geen zak van en het duurde dan ook niet lang voor ik van m'n stoel getrapt werd omdat ik op de verkeerde zat.

Na 59 minuten reizen kwam ik dan aan in het prachtige stadje aan het Mälaren-meer: Västerås! De familie Holmlund stond al op me te wachten. Het gezin bestaat uit: Mijn gastpapa Tomas, mijn gastmama Ulrika en mijn gastbroertje Anton van 9. Ze hebben nog een zoon Jonas, maar die is momenteel met YFU op uitwisseling in Zuid-Afrika. Mijn eerste indruk van het gezin was heel positief, hele aardige en behulpzame mensen. Later bleek dat die indruk ook klopte. Vervolgens gingen we naar de wijk Kristiansborg waar ik dit nu zit te typen. Een hele nette wijk, alleen maar vrijstaande huizen, slechts 5 minuten van het centrum en toch heel rustig! Ik heb hier mijn eigen kamer gekregen (die eigenlijk van Jonas is die hier zijn surroundsysteem gelukkig heeft laten staan) en heb het tot nog toe prima naar mijn zin. Het gezin is niet gelovig en geeft me veel vrijheid, ik doe een poging daar geen misbruik van te maken.

Ik zal proberen jullie wekelijks op de hoogte te houden van mijn belevenissen hier.

Kusje!